డిల్లీ ఆగష్టు నాలుగు రాత్రి,
చేతులు రెండూ తలక్రింద పెట్టుకొని వెల్లకిలా పడుకొని ఆకాశం కేసి చూస్తున్నాడు ప్రొఫెసరు. పక్కనే ఇంకో పక్కమీద రమణ.
టైమ్ తొమ్మిదయింది. ప్రధానిని కలుసుకొని అప్పటికి పదిగంటలు కావొస్తూంది.
"రాయి గాలిలో లేవటం చిత్రంగా వుంది?" అన్నాడు రమణ.
"అందులో చిత్రం యేముంది?" అందులో ఒక పదార్థం ఏదో ఆకర్షణకి లోనై వుంటుంది."
"ఆ విషయం ప్రధాని ఎందుకు ఆ రోజు వెల్లడి చేయలేదు?"
"ఏవమి వెల్లడి చేస్తారు? అర్థరాత్రి తాను ఓ రాయి గాలిలో లేవటం చూశాననా? అలా చేస్తే ప్రతిపక్షం వాళ్ళు బ్రతకనిస్తారా? ప్రధానికి మతి పోయిందని పచారం చెయ్యరూ__"
నిజమేనన్నట్టు రమణ మాట్లాడలేదు.
"ఏ లెవల్ లో వుండే కష్టాలు ఆ లెవల్లో వుంటాయి. బైదిబై నీకు పెళ్ళయిందా?"
రమణ నవ్వేడు. "కాలేదు."
మరి ప్రపంచం ఆఖరయిపోతే ఏం చేస్తావ్?
"బ్యాచెలర్ గానే చచ్చిపోతాను."
"లేదు లేదు. విషయం అంతవరకూ వస్తే ఈ పదిరోజులూ బాగా ఎంజాయ్ చెయ్యి. రేపే పెళ్ళి చేసుకో!"
రమణ మాట్లాడలేదు.
"పది రోజులకోసం ఎలాంటి అమ్మాయి అయితేనేం? అమ్మాయి అయితే చాలు."
"అలా అనకు. కళ్ళు తామరపూవుల్లా వుండాలి."
"మెడ శంఖంలా వుండాలి" నవ్వాడు. అతడికి మాలతి జ్ఞాపకం వచ్చింది.
"పెదవులు తమలపాకుల్లా వుండాలి."
"మీకు కవిత్వం వచ్చే__"
"చెక్కిళ్ళు దానిమ్మపళ్ళలా వుండాలి."
"పలువరస బియ్యపు గింజల్లా వుండాలి."
"ముక్కు సంపెంగ__"
"జడ మిన్నాగు__"
"బొట్టు, దోసగింజంత సింగారం."
"కట్టు, పోత పోసిన బంగారం."
"అన్నీ కలిసిన మొహం చంద్రబింబం."
"మామూలు చంద్రబింబం కాదు. పౌర్ణమి నాటి చంద్రబింబమ్....."
"ఆహా .... నిండు అమావాస్య" అన్నాడు రమణ.
"ఆస్ట్రానమిస్ట్కి అమవాస్య ఏదో పౌర్ణమేదో చెపుతున్నావా_ ఆగష్టు నాలుగు _ ఈ రోజు పౌర్ణమి ."
"మరి చంద్రుడేడి?"
"ప్రొఫెసర్ ఆకాశంవైపు చూసేడు."
నక్షత్రాలు మిల మిల మెరుస్తున్నాయి. ఎక్కడా చిన్న మబ్బు తునక కూడా లేదు. ఆకాశం నిర్మలంగా వుంది. చంద్రుడు మాత్రం లేడు.
ఇద్దరూ మొహమొహలు చూసుకొన్నారు.
"ఆరింటికి రావలసిన శశాంకుడు ఏ తారతో సరసమాడటానికి వెళ్ళేడు?" ప్రొఫెసరు నవ్వుతూ అన్నాడు.
రమణ నవ్వలేదు.
ఇప్పటివరకూ అంతా నవ్వులాటగా__ ఏదో కలలాగా జరిగిపోయింది. కానీ ఒక్కొక్క విపరీతమే చూస్తూ వుంటే ఆ భావన వచ్చేసరికి ఒళ్ళు గగుర్పొడిచింది. సన్నగా వణికేడు.
"చం .... చంద్రుడేమయ్యాడు?"
"చూద్దాం" అంటూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతడి పెదవులు అస్పష్టంగా కదలసాగాయి. రెండు నిముషాల తర్వాత కళ్ళు తెరచి "పదిన్నర ..." అన్నాడు. "... నా లెక్క కరెక్టయితే ఈ రాత్రి పదిన్నర వరకూ చంద్రుడు రాడు__"
ఇంతలో క్రింద చప్పుడయింది.
ఫోను.....
భూగర్భ శాస్త్రజ్ఞుడు భట్ ఫోన్ చేసేడు.
"యస్ భట్!"
"మీరు అర్జంటుగా రాగలరా?"
"ఆ రాయి పరిక్ష చేసేరా."
"ఆ విషయమే మాట్లాడాలి. వస్తారా?"
"ఇప్పుడే వస్తున్నాను."
రమణా, ప్రొఫెసర్ లాబుకు వెళ్ళేసరికి పది అయింది.
భట్, వాళ్ళకోసమే ఎదురు చూస్తున్నాడు. వాళ్ళని లోపలికి తీసుకెళ్ళేడు.
"ఏ యే ఎలిమెంట్సు వున్నాయి ఆ రాతిలో?"
"చాలా చిత్రం __ "
"చెప్పండి."
"భూమ్మీద వున్న ఎలిమెంట్సు __ ఇనుము, రాగి, ఇత్తడి ఇలాంటివేమీ అందులో లేవు. ఏ లోహమూ లేదు. అందులో ఉన్న పదార్థం...."
"ఊ ... పదార్థం __"
"క్షమించండి, నా ముప్పై సంవత్సరాల అనుభవంలో ఆ పదార్థం ఏమిటో నేను కనుక్కోలేకపోయాను. భూమ్మీద దొరికే అన్ని రకాల ఎలిమెంట్సుతోనూ, లోహాలతోనూ పరిశీలించి చూసేను. నాకు అంతుబట్టలేదు."
ఎవరూ మాట్లాడలేదు చాలసేపు.
ప్రొఫెసరు బలంగా శ్వాస వదిలి, "టిటానియం ఎమో చూశావా" అన్నాడు.
"సారీ ప్రొఫెసర్ కాదు" అన్నాడు భట్.
"పరిశీలించండి నేనూ ఆలోచిస్తాను" బయటికి వస్తూ అన్నాడు.
మెట్లెక్కి పైకి వస్తుంటే, "టై మెంతయింది?" అడిగేడు ప్రొఫెసర్.
"పదిన్నర"
"వచ్చేడా చంద్రుడు?"
చప్పున తలెత్తి చూసేడు రమణ.
.... ఆకాశం నిర్మలంగా వుంది. నక్షత్రాలు మిల మిల మెరుస్తున్నాయి. ఒక మూల నుంచి నెమ్మదిగా వస్తున్నాడు చంద్రుడు.
ఏదో ఆలోచన స్ఫురించి ప్రొఫెసర్ సన్నగా వణికేడు.
**************************************************************
చేతులు రెండూ తలక్రింద పెట్టుకొని వెల్లకిలా పడుకొని ఆకాశం కేసి చూస్తున్నాడు ప్రొఫెసరు. పక్కనే ఇంకో పక్కమీద రమణ.
టైమ్ తొమ్మిదయింది. ప్రధానిని కలుసుకొని అప్పటికి పదిగంటలు కావొస్తూంది.
"రాయి గాలిలో లేవటం చిత్రంగా వుంది?" అన్నాడు రమణ.
"అందులో చిత్రం యేముంది?" అందులో ఒక పదార్థం ఏదో ఆకర్షణకి లోనై వుంటుంది."
"ఆ విషయం ప్రధాని ఎందుకు ఆ రోజు వెల్లడి చేయలేదు?"
"ఏవమి వెల్లడి చేస్తారు? అర్థరాత్రి తాను ఓ రాయి గాలిలో లేవటం చూశాననా? అలా చేస్తే ప్రతిపక్షం వాళ్ళు బ్రతకనిస్తారా? ప్రధానికి మతి పోయిందని పచారం చెయ్యరూ__"
నిజమేనన్నట్టు రమణ మాట్లాడలేదు.
"ఏ లెవల్ లో వుండే కష్టాలు ఆ లెవల్లో వుంటాయి. బైదిబై నీకు పెళ్ళయిందా?"
రమణ నవ్వేడు. "కాలేదు."
మరి ప్రపంచం ఆఖరయిపోతే ఏం చేస్తావ్?
"బ్యాచెలర్ గానే చచ్చిపోతాను."
"లేదు లేదు. విషయం అంతవరకూ వస్తే ఈ పదిరోజులూ బాగా ఎంజాయ్ చెయ్యి. రేపే పెళ్ళి చేసుకో!"
రమణ మాట్లాడలేదు.
"పది రోజులకోసం ఎలాంటి అమ్మాయి అయితేనేం? అమ్మాయి అయితే చాలు."
"అలా అనకు. కళ్ళు తామరపూవుల్లా వుండాలి."
"మెడ శంఖంలా వుండాలి" నవ్వాడు. అతడికి మాలతి జ్ఞాపకం వచ్చింది.
"పెదవులు తమలపాకుల్లా వుండాలి."
"మీకు కవిత్వం వచ్చే__"
"చెక్కిళ్ళు దానిమ్మపళ్ళలా వుండాలి."
"పలువరస బియ్యపు గింజల్లా వుండాలి."
"ముక్కు సంపెంగ__"
"జడ మిన్నాగు__"
"బొట్టు, దోసగింజంత సింగారం."
"కట్టు, పోత పోసిన బంగారం."
"అన్నీ కలిసిన మొహం చంద్రబింబం."
"మామూలు చంద్రబింబం కాదు. పౌర్ణమి నాటి చంద్రబింబమ్....."
"ఆహా .... నిండు అమావాస్య" అన్నాడు రమణ.
"ఆస్ట్రానమిస్ట్కి అమవాస్య ఏదో పౌర్ణమేదో చెపుతున్నావా_ ఆగష్టు నాలుగు _ ఈ రోజు పౌర్ణమి ."
"మరి చంద్రుడేడి?"
"ప్రొఫెసర్ ఆకాశంవైపు చూసేడు."
నక్షత్రాలు మిల మిల మెరుస్తున్నాయి. ఎక్కడా చిన్న మబ్బు తునక కూడా లేదు. ఆకాశం నిర్మలంగా వుంది. చంద్రుడు మాత్రం లేడు.
ఇద్దరూ మొహమొహలు చూసుకొన్నారు.
"ఆరింటికి రావలసిన శశాంకుడు ఏ తారతో సరసమాడటానికి వెళ్ళేడు?" ప్రొఫెసరు నవ్వుతూ అన్నాడు.
రమణ నవ్వలేదు.
ఇప్పటివరకూ అంతా నవ్వులాటగా__ ఏదో కలలాగా జరిగిపోయింది. కానీ ఒక్కొక్క విపరీతమే చూస్తూ వుంటే ఆ భావన వచ్చేసరికి ఒళ్ళు గగుర్పొడిచింది. సన్నగా వణికేడు.
"చం .... చంద్రుడేమయ్యాడు?"
"చూద్దాం" అంటూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతడి పెదవులు అస్పష్టంగా కదలసాగాయి. రెండు నిముషాల తర్వాత కళ్ళు తెరచి "పదిన్నర ..." అన్నాడు. "... నా లెక్క కరెక్టయితే ఈ రాత్రి పదిన్నర వరకూ చంద్రుడు రాడు__"
ఇంతలో క్రింద చప్పుడయింది.
ఫోను.....
భూగర్భ శాస్త్రజ్ఞుడు భట్ ఫోన్ చేసేడు.
"యస్ భట్!"
"మీరు అర్జంటుగా రాగలరా?"
"ఆ రాయి పరిక్ష చేసేరా."
"ఆ విషయమే మాట్లాడాలి. వస్తారా?"
"ఇప్పుడే వస్తున్నాను."
రమణా, ప్రొఫెసర్ లాబుకు వెళ్ళేసరికి పది అయింది.
భట్, వాళ్ళకోసమే ఎదురు చూస్తున్నాడు. వాళ్ళని లోపలికి తీసుకెళ్ళేడు.
"ఏ యే ఎలిమెంట్సు వున్నాయి ఆ రాతిలో?"
"చాలా చిత్రం __ "
"చెప్పండి."
"భూమ్మీద వున్న ఎలిమెంట్సు __ ఇనుము, రాగి, ఇత్తడి ఇలాంటివేమీ అందులో లేవు. ఏ లోహమూ లేదు. అందులో ఉన్న పదార్థం...."
"ఊ ... పదార్థం __"
"క్షమించండి, నా ముప్పై సంవత్సరాల అనుభవంలో ఆ పదార్థం ఏమిటో నేను కనుక్కోలేకపోయాను. భూమ్మీద దొరికే అన్ని రకాల ఎలిమెంట్సుతోనూ, లోహాలతోనూ పరిశీలించి చూసేను. నాకు అంతుబట్టలేదు."
ఎవరూ మాట్లాడలేదు చాలసేపు.
ప్రొఫెసరు బలంగా శ్వాస వదిలి, "టిటానియం ఎమో చూశావా" అన్నాడు.
"సారీ ప్రొఫెసర్ కాదు" అన్నాడు భట్.
"పరిశీలించండి నేనూ ఆలోచిస్తాను" బయటికి వస్తూ అన్నాడు.
మెట్లెక్కి పైకి వస్తుంటే, "టై మెంతయింది?" అడిగేడు ప్రొఫెసర్.
"పదిన్నర"
"వచ్చేడా చంద్రుడు?"
చప్పున తలెత్తి చూసేడు రమణ.
.... ఆకాశం నిర్మలంగా వుంది. నక్షత్రాలు మిల మిల మెరుస్తున్నాయి. ఒక మూల నుంచి నెమ్మదిగా వస్తున్నాడు చంద్రుడు.
ఏదో ఆలోచన స్ఫురించి ప్రొఫెసర్ సన్నగా వణికేడు.
**************************************************************
No comments:
Post a Comment