ఆ మరుసటి రోజు తెల్లవారుఝామున అయిదింటికి మెలకువ వచ్చింది రమణకి. కళ్ళు విప్పగానే పచార్లు చేస్తున్నప్రొఫెసరు కనిపించాడు. పక్కనిండా గాలికి చెల్లాచెదురైన కాగితాలు, కాగితాల్నిండా లెక్కలు.
రమణ లేవటం చూసి, అతడు ఆగి, "ఈ రోజు మనమో దొంగతనం చెయ్యాలి!" అన్నాడు.
"ప్రొద్దున్నే మాట్లాడటానికి ఇంతకంటే మంచి కబుర్లు దొరకలేదా?" అన్నాడు అతడ్ని తేరిపార చూస్తూ.
"జోకు కాదు నిజమే!"
"ఏం దొంగతనం చెయ్యాలి?"
"చంద్రశిల...."
రమణ తల విదిలించేడు,
ప్రొఫెసర్ అన్నాడు. "నీకు జ్ఞాపకం వుందా? చాలా రోజుల క్రితం__ ఐ మీన్ కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం ఆర్ముస్ట్రాంగు అనే అతను చంద్రుడి రాళ్ళను తెచ్చేడు. ఆ తెచ్చిన రాళ్ళలో ఒక్కో దేశానికి ఒక్కో పౌండు బరువున్న శిలని అమెరికా బహుమతిగా ఇచ్చింది...."
తెలుసన్నట్టు తలూపాడు రమణ.
"చంద్రుడి నుంచి తెచ్చిన ఆ శిలల్లో భూమికి వినాశకరమైనదేమన్నా వుందేమోనని చాలా భద్రంగా వుంచింది ప్రతి దేశమూ దాన్ని మనం సంపాదించాలి."
"ఎందుకు?"
"ప్రశ్న లెయ్యకు. నిజానికి ఎందుకో తెలీదు."
..............
ఆ రోజు పదింటికి ఇద్దరూ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ జియాలజీ మ్యూజియంలో వున్నారు. ప్రధాని తాలూకు అతిధులుగా వాళ్ళకి ప్రత్యేక స్వాగతం లభించింది. తిరిగొచ్చేటప్పుడు ప్రొఫెసర్ పొడవాటి తన కోటు వెనక నుంచి చంద్ర శిల తాలూకు ఓ చిన్న ముక్క తీసుకువచ్చాడు.
పదకొండింటికి ఇద్దరూ జియాలజిస్ట్ భట్ లేబరేటరీలో వున్నారు.
"ఇదిగో ఇది చూడండి" అంటూ శిలని అందించేడు ప్రొఫెసర్.
"ఎక్కడిదీ రాయి?" అందుకొంటూ అడిగాడు భట్.
"మా ఇంట్లో పెరట్లోది. దీన్ని పరీక్షించి ఇదీ, ఆ రాయిలో వున్నదీ ఒకే లోహం అవునో కాదో చెప్పండి." అన్నాడు ప్రొఫెసరు.
భట్ లోపలికి వెళ్ళాడు.
"ఏమిటిదంతా?" అడిగేడు రమణ.
"చంద్రుడి శిల నుండి తెచ్చిన శిలల్లో ఒక కొత్త రకం అదార్థం వుంది. ఆ పదార్థం భూమ్మీద లేదు. మన సైంటిస్టులు దానికి అర్మాల్ కొలైట్ అని ఏరు పెట్టారు. అంటే ఏమిటో తెలుసా?"
"ఊహూ.."
"చంద్రుడి నుంచి శిలల్ని తెచ్చిన వాళ్ళెవరు?"
"నీల్ ఆర్ముస్ట్రాంగు, ఆల్డ్రిన్, కొలెన్స్ అనే ముగ్గురు"
"వాళ్ళ పేర్లు కలిసొచ్చేలా ఆ కొత్త పదార్థానికి ఆ పేరు పెట్టారు. ఈ రాయిలో గాని ఆ కొత్త పదార్థం వుంటే..."
"ఉంటే ... " అర్థం కాక అడిగేడు.
ప్రొఫెసరు మొహం వాడిపోయింది. "రేపు రాత్రే చంద్రుడికి ఆఖరి రోజు. ఎల్లుండి రాత్రి పన్నెండు గంటలకి ఆ నక్షత్రమ్ వైపు వెళ్ళి స్మాష్ అయిపోతాడు."
"ఎలా?"
"ఎంతో దూరం నుంచే ఆ నక్షత్రం భూమ్మీద వున్న రాయిని ఆకర్షింఇంది. అయితే ఆర్మాల్ కొలైట్ ఆ రాతిలో తప్ప ఇంకెక్కడా లేదు. కాబట్టి ఎలుండి ఫర్వాలేదు. కానీ ఈ పదార్థం __ ఐ మీన్ __ అర్మాల్ కొలైట్ చంద్రుడిలో వుంది కాబట్టి..." ప్రొఫెసర్ ఆగేడు.
".... ఎల్లుండి చంద్రుడికి ఆఖరి రోజు. మనం తెల్సుకోవల్సిందల్లా ఆ రాతిలోను, చంద్రుడిలోనూ వున్నది ఒకే పదార్థమా అని. అలా గానీ అయితే ఎల్లుండి చంద్రుడికి చివరి రోజు. అదే ప్రళయానికి నాంది."
అంతలో లోపల చప్పుడయిమ్ది. భట్ బయటకొచ్చేడు. అతడి మొహం ఆనందంతో వెలిగిపోతుంది.
"రెండు శిలల్లో లోహం ఒకటే ప్రొఫెసర్" అన్నాడు ఉత్సాహంగా.
****************************************************************************
రమణ లేవటం చూసి, అతడు ఆగి, "ఈ రోజు మనమో దొంగతనం చెయ్యాలి!" అన్నాడు.
"ప్రొద్దున్నే మాట్లాడటానికి ఇంతకంటే మంచి కబుర్లు దొరకలేదా?" అన్నాడు అతడ్ని తేరిపార చూస్తూ.
"జోకు కాదు నిజమే!"
"ఏం దొంగతనం చెయ్యాలి?"
"చంద్రశిల...."
రమణ తల విదిలించేడు,
ప్రొఫెసర్ అన్నాడు. "నీకు జ్ఞాపకం వుందా? చాలా రోజుల క్రితం__ ఐ మీన్ కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం ఆర్ముస్ట్రాంగు అనే అతను చంద్రుడి రాళ్ళను తెచ్చేడు. ఆ తెచ్చిన రాళ్ళలో ఒక్కో దేశానికి ఒక్కో పౌండు బరువున్న శిలని అమెరికా బహుమతిగా ఇచ్చింది...."
తెలుసన్నట్టు తలూపాడు రమణ.
"చంద్రుడి నుంచి తెచ్చిన ఆ శిలల్లో భూమికి వినాశకరమైనదేమన్నా వుందేమోనని చాలా భద్రంగా వుంచింది ప్రతి దేశమూ దాన్ని మనం సంపాదించాలి."
"ఎందుకు?"
"ప్రశ్న లెయ్యకు. నిజానికి ఎందుకో తెలీదు."
..............
ఆ రోజు పదింటికి ఇద్దరూ ఇన్స్టిట్యూట్ ఆఫ్ జియాలజీ మ్యూజియంలో వున్నారు. ప్రధాని తాలూకు అతిధులుగా వాళ్ళకి ప్రత్యేక స్వాగతం లభించింది. తిరిగొచ్చేటప్పుడు ప్రొఫెసర్ పొడవాటి తన కోటు వెనక నుంచి చంద్ర శిల తాలూకు ఓ చిన్న ముక్క తీసుకువచ్చాడు.
పదకొండింటికి ఇద్దరూ జియాలజిస్ట్ భట్ లేబరేటరీలో వున్నారు.
"ఇదిగో ఇది చూడండి" అంటూ శిలని అందించేడు ప్రొఫెసర్.
"ఎక్కడిదీ రాయి?" అందుకొంటూ అడిగాడు భట్.
"మా ఇంట్లో పెరట్లోది. దీన్ని పరీక్షించి ఇదీ, ఆ రాయిలో వున్నదీ ఒకే లోహం అవునో కాదో చెప్పండి." అన్నాడు ప్రొఫెసరు.
భట్ లోపలికి వెళ్ళాడు.
"ఏమిటిదంతా?" అడిగేడు రమణ.
"చంద్రుడి శిల నుండి తెచ్చిన శిలల్లో ఒక కొత్త రకం అదార్థం వుంది. ఆ పదార్థం భూమ్మీద లేదు. మన సైంటిస్టులు దానికి అర్మాల్ కొలైట్ అని ఏరు పెట్టారు. అంటే ఏమిటో తెలుసా?"
"ఊహూ.."
"చంద్రుడి నుంచి శిలల్ని తెచ్చిన వాళ్ళెవరు?"
"నీల్ ఆర్ముస్ట్రాంగు, ఆల్డ్రిన్, కొలెన్స్ అనే ముగ్గురు"
"వాళ్ళ పేర్లు కలిసొచ్చేలా ఆ కొత్త పదార్థానికి ఆ పేరు పెట్టారు. ఈ రాయిలో గాని ఆ కొత్త పదార్థం వుంటే..."
"ఉంటే ... " అర్థం కాక అడిగేడు.
ప్రొఫెసరు మొహం వాడిపోయింది. "రేపు రాత్రే చంద్రుడికి ఆఖరి రోజు. ఎల్లుండి రాత్రి పన్నెండు గంటలకి ఆ నక్షత్రమ్ వైపు వెళ్ళి స్మాష్ అయిపోతాడు."
"ఎలా?"
"ఎంతో దూరం నుంచే ఆ నక్షత్రం భూమ్మీద వున్న రాయిని ఆకర్షింఇంది. అయితే ఆర్మాల్ కొలైట్ ఆ రాతిలో తప్ప ఇంకెక్కడా లేదు. కాబట్టి ఎలుండి ఫర్వాలేదు. కానీ ఈ పదార్థం __ ఐ మీన్ __ అర్మాల్ కొలైట్ చంద్రుడిలో వుంది కాబట్టి..." ప్రొఫెసర్ ఆగేడు.
".... ఎల్లుండి చంద్రుడికి ఆఖరి రోజు. మనం తెల్సుకోవల్సిందల్లా ఆ రాతిలోను, చంద్రుడిలోనూ వున్నది ఒకే పదార్థమా అని. అలా గానీ అయితే ఎల్లుండి చంద్రుడికి చివరి రోజు. అదే ప్రళయానికి నాంది."
అంతలో లోపల చప్పుడయిమ్ది. భట్ బయటకొచ్చేడు. అతడి మొహం ఆనందంతో వెలిగిపోతుంది.
"రెండు శిలల్లో లోహం ఒకటే ప్రొఫెసర్" అన్నాడు ఉత్సాహంగా.
****************************************************************************
No comments:
Post a Comment