-- యుగాంతం(Yugantham) - 29

ఆ రోజు బాగా చీకటి పడ్డాక పెద్ద పెద్ద చప్పుళ్ళు వినబడ్డాయి/ ఇళ్ళలో తలుపులు బిగించుకొని కూర్చున్నవాళ్ళంతా హాహాకారాలు చేస్తూ బైటకొచ్చేరు/ అంతకుముందుకన్నా ఎక్కువగా భూమి బీటలువారుతోంది/ ఫెళా_ఫెళా చప్పుళ్ళు చేస్తూ, రెండుగా విడిపోతూంది/ ఆ ప్రదేశంలో వున్న యిళ్ళూ, చెట్లు భూస్థాపితం అయిపోతున్నాయి/ రోదనలు //// అరుపులు//// ఇంకా అయిదు రోజుల తర్వాత రావల్సిన ప్రళయం ఆ రోజే వచ్చినట్లుంది/

దాదాపు పది సెకండ్ల తరువాత అంతా సర్దుమణిగింది/
పదకొండు గంటలా రెండు నిమిషాలయింది/
నిన్నటి రోజూ అదే సమయానికి/
ఆగష్టు పదిహేడు అదే సమయానికి/
ఆ రోజు నుంచీ ప్రతిరోజూ అదే సమయానికి/

అయితే భీభత్సానికి చెదరని వాళ్ళు ఆ పల్లె ప్రజలే/ స్వామివారు ఆ ఒక్క పల్లెని రక్షిస్తామని మాట యిచ్చేరు/ ప్రార్థనలు నిర్విరామంగా జరుగుతున్నాయి/

రాజయ్య కూడా వెళ్ళి తృణమో, ఫణమో అర్పించుకొన్నాడు/

వస్తూంటే చీకట్లో యిద్దరు వ్యక్తులు మాట్లాడుకొంటూ వుండటం కనిపించింది/ ఒకడు భూషణం/ ఇంకొకరు ప్రెసిడెంటు/ మాటల్లో తన పేరు వినిపించటం చూసి అతడు చీకట్లో ఆగేడు/ చెట్టుచాటున వున్న అతణ్ని గమనించని వాళ్ళు అతడి గురించి మాట్లాడుకొంటున్నారు/

"రంగారావు ఆపు సేస్తాడంట _ రాజయ్య పొలం మన స్వాధీనమవకుండా/"

"అంత పెద్దోడయ్యాడా రంగారావు?"

"ఎట్టయినా మనమీద దెబ్బ కొట్టాలని చూస్తున్నాడు" అన్నాడు భూషణం/

"ఆణ్ణి జూసుకొనేనా ఈ రాజయ్యగాడు ఇన్ని కబుర్లు చెప్తున్నాడు?"

భూషణం మాట్లాడలేదు/

"సరే_ అయితే ఆడేం సేస్తడో _ ఎం సెయ్యగలడో సూద్దాం/ ఆడి కళ్ళముందరే ఆ రాజయ్య గాడ్ని సెట్టుక్కట్టి నిప్పెడ్తే////? ఆడేం సేస్తడో////"

వింటున్న రాజయ్య వణికిపోయేడు/ రెండు ఏనుగులు ఢీ కొంటే మధ్య నలిగిన కుందేలులా వణికిపోయేడు/

పరుగెత్తేడు/ ఆక్కుండా పరుగెత్తీ రంగారావు దగ్గరకు చేరుకొన్నాడు వగరుస్తూ, విషయం అంతా విని మీసం తిప్పుతూ "అంత ధైర్యం వుందటరా వాళ్ళకి?" అన్నాడు రంగారావు/

రాజయ్యకి భయంతో మాట రావటంలేదు/

"సరే_ నేను చూసుకుంటాలే ఆళ్ళ సంగతి/"

దూరం నుంచి "మము బ్రోవరా" అని భక్తులు ముక్తకంఠంతో పాడుతున్నారు/
అక్కడ స్వామివారు శేషశయనం మీద విష్ణుమూర్తిలా పడుకొని వున్నారు/ అక్కడున్న వారి చేతులకు తాయెత్తులు కట్టబడి వున్నాయి/ పూజలు జరుగుతున్నాయి/ డాక్టరు మెట్లుదిగి వస్తూంటే రంగారావు కనబడి నమస్కారమ్ చేశాడు/

"ఎక్కడకో వెళుతున్నట్టున్నారే" అని అడిగేడు ఇంటి ముందున్న స్కూటర్ ని చూస్తూ/

"వెళ్ళిపోతున్నాను రంగయ్యా! ఈ ఆఖరి అయిదు రోజులు పట్నంలో గడుపుదామని" అన్నాడు డాక్టర్/

"అదేమిటి బాబూ _ ఈ పల్లెలో వుండాలని, ఈ పల్లెకు కావాలని అందరూ కోరుకొంటూ వుంటే మీరు వెళ్ళిపోతున్నారే!"

"ఈ పల్లెకా? అర్థంకాక అడిగేడు/

"మొత్తం ప్రపంచం అంతా నాశనం అయిపోద్ది/ ఈ తాయెత్తు కట్టుకున్నోళ్ళే బతుకుతారు/"

డాక్టర్ అతణ్ని చూస్తే జాలేసింది/

పల్లెని వదిలి వెళ్తున్న డాక్టర్ని చూస్తే రంగయ్యకి జాలేసింది/ అమాయకుణ్ని చూసి వేదాంతి ఎంత జాలిపడ్తాడో/// వేదాంతిని చూసి అమాయకుడూ అంతే జాలిపడ్తాడు/ డాక్టర్ మౌనంగ స్కూటర్ స్టార్ట్ చేశాడు/ ఆఖరిసారి తనింతకాలం వున్న ఇంటివైపు చూసుకున్నాడు/ ముందుకు సగిపోయేడు/

ఊరు దాటుతూంటే గుడి కనిపిమ్చింది/ స్కూటర్ ఇంజన్ ఆపు చెయ్యకుండానే అలా ఆగి అటు చూసేడు!

బాబావారి చుట్టూ చేరి భక్తులు భజనలు చేస్తున్నరు/ భక్తి పారవశ్యంతో ఊగిపోతున్నారు/ ప్రపంచాన్నీ, ప్రళయాన్నీ, జయించిన ఆనందం వాళ్ళ మొహాల్లో కనిపిస్తూంది/ అసలు మృత్యువు వాళ్ళ దరిచేరదనే నమ్మకంతో_ ఆనందంతో వూగిపోతున్నారు/

అతడికో విషయం అర్థమైంది/

అక్కడ బాబా కాదు ముఖ్యం/

నమ్మకం!

అదే వాళ్ళని కోటలా కాపాడుతూంది/ ఐదురోజులపాటూ వాళ్ళు ఆ నమ్మకంతోనే బ్రతుకుతున్నారు/ తరువాత చచ్చిపోతారు/ అది వేరే సంగతి/ ఈ ఐదు రోజుల సంగతి? తనకున్న మానసిక వ్యధ వాళ్ళకి లేదు/ చావు దగ్గరవుతూందన్న చింతలేదు/ భక్తి వాళ్ళని కాపాడుతూంది/ ఆ గొడుగు క్రింద వాళ్ళు రక్షణ తీసుకొంటున్నారు/


అజ్ఞానం మనిషిని రక్షిస్తుమ్ది
***********************************************