కొన్ని దినపత్రికలు ముఖ్యమైన ప్రదేశాల్లో రోజువారీ కూలీమీద మనుషుల్ని తమకి సమాచారం అందించే పనిమీద నియమిస్తాయి. వీరందించే సమచారాన్ని బట్టి పారితోషికం నిర్ణయింపబడుతూ వుంటుంది. ఉదాహరణకి ఉస్మానియా హాస్పిటల్ లో "టీ" అందించే కుర్రవాడు ఒక ముఖ్య దినపత్రికకి ఇన్ఫార్మర్. ఎవరు ఎక్కడ కొట్టుకు చచ్చినా, చావబోతున్నా అక్కడికే రావాలి కదా. అప్పటికప్పుడు ఫస్ట్ హాండ్ ఇన్ఫర్మేషన్ సేకరించి పత్రిక్కి అందిస్తూ వుంటాడు. అలాగే సికింద్రాబాద్ రైల్వేస్టేషనులో మూటలెత్తే కూలీ.
దినపత్రికల్లో పడాల్సిన వార్త గంట ఆలస్యం అయితే చచ్చిపోతుంది. మరుసటిరోజుకు ఏ విధంగనూ పనికిరాదు.
ఇండియన్ టైమ్స్ సబ్ ఎడిటర్ శైలజ తనకు దొరికిన సమాచారాన్ని తన పత్రికకి పంపుతున్న సమయంలోనే నౌకరు రూపంలో గెస్ట్ హౌస్ లో వున్న ఇన్ఫార్మరు ద్వారా యీ సమాచారం మిగతా పత్రికలకి తెలిసిపోయింది. ప్రపంచంలో అన్ని అబ్జర్వేటరీలూ మూయబడి వుండటం, ఆస్ట్రానమిస్ట్లతో ఇంటర్వ్యూలు దొరక్కపోవటంతో సమాచారమ్ నిజం అన్న నిర్దారణకి వచ్చేయి పత్రికలు.
పత్రికల వాళ్ళకి మోరల్స్ వున్నమాట నిజమే కానీ, మిగతా వాళ్ళందరూ ప్రచురించి తాము ప్రచురించకపోతే ఎలా_ అన్న ఉద్దేశ్యంతో అందరూ ప్రకటించేరు!
కొన్ని పత్రికలు తాటికాయలంత హెడ్ లైన్సుతో "చంద్రుడు శాశ్వతంగా అస్తమించబోతున్నాడా?" "చంద్రుడిక లేడా?" అని వేస్తే మరికొన్ని పత్రికలు __ మరొక పదిరోజుల్లో భూమికి రాబోతున్న విపత్తు గురించి వర్ణించేయి. పగులుతున్న అగ్ని పర్వతాలు ఫోటోలూ, హృదయవిదారకంగా ఏడుస్తూన్న పిల్లల ఫోటోలూ వేసేయి.
నిజంగా పదిరోజుల్లో యిదంతా జరగబోతుందని అందరికి పరిపూర్ణంగా నమ్మకం చిక్కుటలేదు. ఆ ఆత్మవంచన ఆనందాన్ని యిస్తున్నప్పుడు దాన్ని ఎవరూ వదులుకోవటానికి ఇష్టపడడం లేదు.
ఎక్కడ చూసినా ఆ కబుర్లే. దాని గురించి ప్రసక్తే. అవుతుంఅని కొందరు కాదని కొందరు వాదనలు. పైకి మాత్రం నవ్వు. నవ్వు వెనుక ఆందోళన. 'అలా కాదులే' అన్న ధైర్యం. మళ్ళీ ఏమవుతుందో అన్న దిగులు.
సమయం గడుస్తూనే వుంది.
సాయంత్రం అయింది.
రాత్రయింది.
ఆఫీసుల్లో ఎవరో ఆ రోజు పనిచెయ్యలేదు.
అందులో ప్రధాని స్వయంగా చూసిన వింత ముఖ్యాంశము__ దానికి తోడు కొన్ని కల్పనలు, భూమి బీటలువారింది వగైరా.
పదకొండయింది.
ఈ విషయాన్ని నమ్మనివారు హాయిగా నిద్రపోతున్నారు.
లోపల నమ్మి, పైకి నమ్మనట్టు నటించేవారు ఏదో పనున్నట్టు బయటకొచ్చి ఆకాశంవైపు చూసి వెళుతున్నారు.
వివిధ దేశాల శాస్త్రజ్ఞులు శ్రీలంక చేరుకున్నారు.
పావు తక్కువ పన్నెండు....
అందరి మనసుల్లోనూ టెన్షన్.
టెలిస్కోప్ పక్కన ప్రొఫెసర్ మొహంలో ఏ భావమూ లేకుండా నిలబడి వున్నాడు.
మోచేతుల్లో మొహం దాచుకొని మౌనంగా కూర్చొని వున్నాడు రమణ. అతడెంత తప్పుచేశాడో అర్థమయిన తర్వాత... అప్పటివరకూ మాట్లాడలేదు అతడు.
ఐదు నిమిషాలు తక్కువ పన్నెండు.
పది నుంచి ముపై లాంగిట్యూడ్ మీద __ పన్నెండు గంటలా మూడు నిమిషాలకి__
పన్నెండు కావస్తుండగా జనం. ఎక్కడ చూసినా జనమే. తలలు ఆకాశానికెట్టి.. నిశ్శాబ్దంగా ఆత్రంగా....నమ్మకానికీ, అపనమ్మకానికీ మధ్య ఘర్షణతో.
పన్నెండు.
రాజయ్య తలెత్తి చూసేడు.
ముసలాయన కిటికీ చూస్తున్నాడు.
ప్రకాశరావు పాలిపోయిన మొహంతో నిలబడి వున్నాడు.
పన్నెండు గంటలా రెండు నిమిషాలు, నాలుగు నిమిషాలు, ఐదు నిమిషాలు.....
రమణ ఆనందంతో అరిచేడు. "చంద్రుడు కదల్లేదు" అని. "ది మూన్ హాజ్ నాట్ మూవ్డ్...." అతడి గొంతు గాలిలో ప్రతిధ్వనించింది.
ప్రొఫెసర్ మాట్లాడలేదు. దూరం నుంచి జనం నవ్వులు! ఆనందం. రిలాక్సేషన్ కలిసిన నవ్వులు. రమణకే అనుమానం వేసింది. మళ్ళీ ఆకాశం కేసి చూశాడు. చంద్రుడు అలాగే వున్నాడు.
కానీ....కానీ.... పెద్ద ఫుట్బాల్ బంతిలా నిండుగా వుండవలసిన వాడు చిన్న టెన్నీస్ బంతిలా అయిపోతున్నాడు. ఇంకా ఇంకా కుదించుకు పోయి ... క్షీణమవుతున్నాడు.
రమణకి విషయము అర్థమైంది.
పక్కకి కాకుండ వెనక్కి, వెనక్కి వెళ్ళిపోతున్నాడు... నక్షత్రంవైపు ... చంద్రుడు వెళ్ళిపోతున్నాడు.
దాదాపు ఇరవై అయిదు మిలియను సంవత్సరాల నుంచీ, భూమిని అంటిపెట్టుకొని తిరిగిన చంద్రుడు .... ఎంతోమంది ప్రపంచ కవులకీ, గాయకుల భావాలకి వూపిరిపోసిన చంద్రుడు... ఎంతో మంది పాపలకి తల్లులు ఆటబొమ్మగా చూపెట్టిన చంద్రుడు... నెమ్మది నెమ్మదిగా అనంత విశ్వంలోకి అదృశ్యమైపోతున్నాడు.
హాహాకారాలు__
ఎవరో భయంతో అరుస్తున్నారు.
పోలీస్ వ్యాన్ సైరన్ మోగిస్తూ తిరుగుతూంది.
పత్రికా విలేఖరులు విదేశాలకి వార్తల్ని పంపుతున్నారు.
జనం మొహాల్లో భయం, వేదన.
ఒక స్త్రీ మూర్చపడిపోయింది. ఒక కుర్రవాడు గుక్కపెట్టి ఏడుస్తున్నాదు. చూసిన దృశ్యాన్ని నమ్మలేక చాలా మంది స్థంభించిపోయేరు.
ఆకాశం చీకటిని పులుముకొంది. బొట్టులేని స్త్రీ మొహంలా కళావిహీనమైంది. కళకళలాడే చమ్ద్రుడిక లేదు.
పదిరోజుల్లో భూమి కూడా వుండడు.
ఎవరో బిగ్గరగా రోదిస్తున్నాడు.
ప్రళయం ప్రారంభమైంది.
ఆగష్టు ఆరు
ఆగష్టు ఆరో తారీఖు రాత్రి పన్నెండు గంటలకి చంద్రుడిని ప్రాక్సిమా సెంక్చువరీ ఆకర్షిస్తున్న సమయాన భూమ్మీద ఒక ప్రదేశంలో బ్రహ్మాండమైన్ అవిస్ఫోటనం జరిగింది మిండనోవా డీప్లో. అయితే అది మరుసటిరోజు కాని వెలుగులోకి రాలేదు.
ఒక థియరీ ప్రకారం చంద్రుడు ఒకప్పుడు భూమిలో ఒక భాగమే. ప్రస్తుతం పసిఫిక్ మహాసముద్రమ్ వున్న ప్రాంతం నించి విడిపోయేడు. ఆ ప్రదేశాన్నే మిండనోవా డీప్ అంటారు. చంద్రుడిలో వున్న అర్మాల్ కొలైట్ అన్న పదార్థం పసిఫిక్ సముద్రాంతర్బాగములో ఇంకా కొద్దిగా వుంది కాబోలు అదే సమయానికి చంద్రుడితోపాటూ అదీ ఆకర్షితమై పైకి లేచింది. ఫలితంగా ఆ సముద్ర గర్భములో కనీ వినీ ఎరుగనంత పెద్ద ప్రేలుడు సంభవించింది.
'మౌంట్ విసాలిన్' అన్న అగ్నిపర్వతం ప్రేలినప్పటి ప్రమాదమ్ కన్నా ఇది రెండు రెట్లు పెద్దది. ఎర్రమంటలు సముద్రం మధ్య లేచినయ్. ఆ ద్వని కొన్ని వందల మైళ్ళ దూరం వరకూ వినిపించింది. ఆ రాత్రంతా పొంగే లావాకీ, సముద్ర జలాలకి మధ్య ఘర్షణ జరుగుతూనే వుంది.
ప్రేలుడు సంభవించగానే నీరు ఆవిరై మేఘంగా పైకి లేచింది. జలచరాలు చచ్చి తెప్పలా పైకి తేలాయి. ఆవిరైన నీరు మేఘమ్లా మైళ్ళ దూరం వ్యాపించింది. ఆ ఆవిరి వేడి ఆస్ట్రేలియా వరకూ సోకింది. చచ్చిన జలచరాలు న్యూజిలాండ్ తీరంవరకూ కొట్టుకొచ్చేయి.
అన్నిటికంటే హృదయవిదారకమైన దృశ్యమ్ ఏమిటంటే ... ఆ అగ్నిపర్వత విస్ఫోటనానికి టహుటీ, హనలులూ, హవాయి, సాలమన్, ద్వీపాల్లో వున్న ప్రజలు కనీసం కెవ్వున కేకవేయడానికి కూడా సమయం చిక్కినంతటి వ్యవధిలో శలభాల్లా మాడిపోయారు.
ఈ వార్త మరుసటిరోజు కార్చిచ్చులా ప్రపంచం అంతా వ్యాపించింది. ప్రజలు నిర్వీర్యులయ్యేరు. ప్రళయం అనివార్యం.
ప్రాక్సిమా సెంక్చువరీ భూమివైపు దూసుకొస్తూనే వుంది.
ఇంక పదిరోజులు... పదిరోజులే....!
మరనం తప్పదని తెలిసిన మనిషి ఏం చేస్తాడు.....?
***********************************************************************
దినపత్రికల్లో పడాల్సిన వార్త గంట ఆలస్యం అయితే చచ్చిపోతుంది. మరుసటిరోజుకు ఏ విధంగనూ పనికిరాదు.
ఇండియన్ టైమ్స్ సబ్ ఎడిటర్ శైలజ తనకు దొరికిన సమాచారాన్ని తన పత్రికకి పంపుతున్న సమయంలోనే నౌకరు రూపంలో గెస్ట్ హౌస్ లో వున్న ఇన్ఫార్మరు ద్వారా యీ సమాచారం మిగతా పత్రికలకి తెలిసిపోయింది. ప్రపంచంలో అన్ని అబ్జర్వేటరీలూ మూయబడి వుండటం, ఆస్ట్రానమిస్ట్లతో ఇంటర్వ్యూలు దొరక్కపోవటంతో సమాచారమ్ నిజం అన్న నిర్దారణకి వచ్చేయి పత్రికలు.
పత్రికల వాళ్ళకి మోరల్స్ వున్నమాట నిజమే కానీ, మిగతా వాళ్ళందరూ ప్రచురించి తాము ప్రచురించకపోతే ఎలా_ అన్న ఉద్దేశ్యంతో అందరూ ప్రకటించేరు!
కొన్ని పత్రికలు తాటికాయలంత హెడ్ లైన్సుతో "చంద్రుడు శాశ్వతంగా అస్తమించబోతున్నాడా?" "చంద్రుడిక లేడా?" అని వేస్తే మరికొన్ని పత్రికలు __ మరొక పదిరోజుల్లో భూమికి రాబోతున్న విపత్తు గురించి వర్ణించేయి. పగులుతున్న అగ్ని పర్వతాలు ఫోటోలూ, హృదయవిదారకంగా ఏడుస్తూన్న పిల్లల ఫోటోలూ వేసేయి.
నిజంగా పదిరోజుల్లో యిదంతా జరగబోతుందని అందరికి పరిపూర్ణంగా నమ్మకం చిక్కుటలేదు. ఆ ఆత్మవంచన ఆనందాన్ని యిస్తున్నప్పుడు దాన్ని ఎవరూ వదులుకోవటానికి ఇష్టపడడం లేదు.
ఎక్కడ చూసినా ఆ కబుర్లే. దాని గురించి ప్రసక్తే. అవుతుంఅని కొందరు కాదని కొందరు వాదనలు. పైకి మాత్రం నవ్వు. నవ్వు వెనుక ఆందోళన. 'అలా కాదులే' అన్న ధైర్యం. మళ్ళీ ఏమవుతుందో అన్న దిగులు.
సమయం గడుస్తూనే వుంది.
సాయంత్రం అయింది.
రాత్రయింది.
ఆఫీసుల్లో ఎవరో ఆ రోజు పనిచెయ్యలేదు.
అందులో ప్రధాని స్వయంగా చూసిన వింత ముఖ్యాంశము__ దానికి తోడు కొన్ని కల్పనలు, భూమి బీటలువారింది వగైరా.
పదకొండయింది.
ఈ విషయాన్ని నమ్మనివారు హాయిగా నిద్రపోతున్నారు.
లోపల నమ్మి, పైకి నమ్మనట్టు నటించేవారు ఏదో పనున్నట్టు బయటకొచ్చి ఆకాశంవైపు చూసి వెళుతున్నారు.
వివిధ దేశాల శాస్త్రజ్ఞులు శ్రీలంక చేరుకున్నారు.
పావు తక్కువ పన్నెండు....
అందరి మనసుల్లోనూ టెన్షన్.
టెలిస్కోప్ పక్కన ప్రొఫెసర్ మొహంలో ఏ భావమూ లేకుండా నిలబడి వున్నాడు.
మోచేతుల్లో మొహం దాచుకొని మౌనంగా కూర్చొని వున్నాడు రమణ. అతడెంత తప్పుచేశాడో అర్థమయిన తర్వాత... అప్పటివరకూ మాట్లాడలేదు అతడు.
ఐదు నిమిషాలు తక్కువ పన్నెండు.
పది నుంచి ముపై లాంగిట్యూడ్ మీద __ పన్నెండు గంటలా మూడు నిమిషాలకి__
పన్నెండు కావస్తుండగా జనం. ఎక్కడ చూసినా జనమే. తలలు ఆకాశానికెట్టి.. నిశ్శాబ్దంగా ఆత్రంగా....నమ్మకానికీ, అపనమ్మకానికీ మధ్య ఘర్షణతో.
పన్నెండు.
రాజయ్య తలెత్తి చూసేడు.
ముసలాయన కిటికీ చూస్తున్నాడు.
ప్రకాశరావు పాలిపోయిన మొహంతో నిలబడి వున్నాడు.
పన్నెండు గంటలా రెండు నిమిషాలు, నాలుగు నిమిషాలు, ఐదు నిమిషాలు.....
రమణ ఆనందంతో అరిచేడు. "చంద్రుడు కదల్లేదు" అని. "ది మూన్ హాజ్ నాట్ మూవ్డ్...." అతడి గొంతు గాలిలో ప్రతిధ్వనించింది.
ప్రొఫెసర్ మాట్లాడలేదు. దూరం నుంచి జనం నవ్వులు! ఆనందం. రిలాక్సేషన్ కలిసిన నవ్వులు. రమణకే అనుమానం వేసింది. మళ్ళీ ఆకాశం కేసి చూశాడు. చంద్రుడు అలాగే వున్నాడు.
కానీ....కానీ.... పెద్ద ఫుట్బాల్ బంతిలా నిండుగా వుండవలసిన వాడు చిన్న టెన్నీస్ బంతిలా అయిపోతున్నాడు. ఇంకా ఇంకా కుదించుకు పోయి ... క్షీణమవుతున్నాడు.
రమణకి విషయము అర్థమైంది.
పక్కకి కాకుండ వెనక్కి, వెనక్కి వెళ్ళిపోతున్నాడు... నక్షత్రంవైపు ... చంద్రుడు వెళ్ళిపోతున్నాడు.
దాదాపు ఇరవై అయిదు మిలియను సంవత్సరాల నుంచీ, భూమిని అంటిపెట్టుకొని తిరిగిన చంద్రుడు .... ఎంతోమంది ప్రపంచ కవులకీ, గాయకుల భావాలకి వూపిరిపోసిన చంద్రుడు... ఎంతో మంది పాపలకి తల్లులు ఆటబొమ్మగా చూపెట్టిన చంద్రుడు... నెమ్మది నెమ్మదిగా అనంత విశ్వంలోకి అదృశ్యమైపోతున్నాడు.
హాహాకారాలు__
ఎవరో భయంతో అరుస్తున్నారు.
పోలీస్ వ్యాన్ సైరన్ మోగిస్తూ తిరుగుతూంది.
పత్రికా విలేఖరులు విదేశాలకి వార్తల్ని పంపుతున్నారు.
జనం మొహాల్లో భయం, వేదన.
ఒక స్త్రీ మూర్చపడిపోయింది. ఒక కుర్రవాడు గుక్కపెట్టి ఏడుస్తున్నాదు. చూసిన దృశ్యాన్ని నమ్మలేక చాలా మంది స్థంభించిపోయేరు.
ఆకాశం చీకటిని పులుముకొంది. బొట్టులేని స్త్రీ మొహంలా కళావిహీనమైంది. కళకళలాడే చమ్ద్రుడిక లేదు.
పదిరోజుల్లో భూమి కూడా వుండడు.
ఎవరో బిగ్గరగా రోదిస్తున్నాడు.
ప్రళయం ప్రారంభమైంది.
ఆగష్టు ఆరు
ఆగష్టు ఆరో తారీఖు రాత్రి పన్నెండు గంటలకి చంద్రుడిని ప్రాక్సిమా సెంక్చువరీ ఆకర్షిస్తున్న సమయాన భూమ్మీద ఒక ప్రదేశంలో బ్రహ్మాండమైన్ అవిస్ఫోటనం జరిగింది మిండనోవా డీప్లో. అయితే అది మరుసటిరోజు కాని వెలుగులోకి రాలేదు.
ఒక థియరీ ప్రకారం చంద్రుడు ఒకప్పుడు భూమిలో ఒక భాగమే. ప్రస్తుతం పసిఫిక్ మహాసముద్రమ్ వున్న ప్రాంతం నించి విడిపోయేడు. ఆ ప్రదేశాన్నే మిండనోవా డీప్ అంటారు. చంద్రుడిలో వున్న అర్మాల్ కొలైట్ అన్న పదార్థం పసిఫిక్ సముద్రాంతర్బాగములో ఇంకా కొద్దిగా వుంది కాబోలు అదే సమయానికి చంద్రుడితోపాటూ అదీ ఆకర్షితమై పైకి లేచింది. ఫలితంగా ఆ సముద్ర గర్భములో కనీ వినీ ఎరుగనంత పెద్ద ప్రేలుడు సంభవించింది.
'మౌంట్ విసాలిన్' అన్న అగ్నిపర్వతం ప్రేలినప్పటి ప్రమాదమ్ కన్నా ఇది రెండు రెట్లు పెద్దది. ఎర్రమంటలు సముద్రం మధ్య లేచినయ్. ఆ ద్వని కొన్ని వందల మైళ్ళ దూరం వరకూ వినిపించింది. ఆ రాత్రంతా పొంగే లావాకీ, సముద్ర జలాలకి మధ్య ఘర్షణ జరుగుతూనే వుంది.
ప్రేలుడు సంభవించగానే నీరు ఆవిరై మేఘంగా పైకి లేచింది. జలచరాలు చచ్చి తెప్పలా పైకి తేలాయి. ఆవిరైన నీరు మేఘమ్లా మైళ్ళ దూరం వ్యాపించింది. ఆ ఆవిరి వేడి ఆస్ట్రేలియా వరకూ సోకింది. చచ్చిన జలచరాలు న్యూజిలాండ్ తీరంవరకూ కొట్టుకొచ్చేయి.
అన్నిటికంటే హృదయవిదారకమైన దృశ్యమ్ ఏమిటంటే ... ఆ అగ్నిపర్వత విస్ఫోటనానికి టహుటీ, హనలులూ, హవాయి, సాలమన్, ద్వీపాల్లో వున్న ప్రజలు కనీసం కెవ్వున కేకవేయడానికి కూడా సమయం చిక్కినంతటి వ్యవధిలో శలభాల్లా మాడిపోయారు.
ఈ వార్త మరుసటిరోజు కార్చిచ్చులా ప్రపంచం అంతా వ్యాపించింది. ప్రజలు నిర్వీర్యులయ్యేరు. ప్రళయం అనివార్యం.
ప్రాక్సిమా సెంక్చువరీ భూమివైపు దూసుకొస్తూనే వుంది.
ఇంక పదిరోజులు... పదిరోజులే....!
మరనం తప్పదని తెలిసిన మనిషి ఏం చేస్తాడు.....?
***********************************************************************
No comments:
Post a Comment